Πώς ξεκίνησε η δημιουργία του πάρκου στην Παύλιανη;

Λ.Κρ.: Η δράση ξεκίνησε από τη νεολαία του χωριού πριν από τριάντα χρόνια και ξεκίνησε επειδή σαν νέοι θέλαμε να φτιάξουμε έναν όμορφο χώρο για δική μας χρήση. Τότε, στην Παύλιανη υπήρχαν μόνο καφενεία κι εμείς θέλαμε έναν χώρο δικό μας. Φτιάξαμε λοιπόν το πρώτο παρκάκι για μας, εκεί που είναι σήμερα το τελεφερίκ και το βόλεϊ. Φτιάξαμε ένα αναψυκτήριο όπου πίναμε καφέ και τσιπουράκια και σιγά σιγά αυτό μεγάλωνε. Ανοίγαμε άλλο ένα μονοπάτι, πηγαίναμε λίγο πιο πέρα και φτιάχναμε όλο και κάτι παραπάνω. Κι αυτό μας έγινε συνήθεια.

Πότε ξεκίνησε το πάρκο να προσελκύει επισκέπτες;

Λ.Κρ.: Αυτό συμβαίνει τα τελευταία έξι με επτά χρόνια. Και δεν είναι κάτι που περιμέναμε, ούτε ήταν στόχος μας. Το ότι έρχονται πολλοί επισκέπτες σημαίνει βέβαια επίσης ότι το πάρκο έχει φοβερά έξοδα και ανάγκες συντήρησης. Κάθε Δευτέρα πρέπει κάποιος από εμάς να μπει στο πάρκο για να δει τι λείπει, τι έχει χαλάσει, να μαζέψει τα σκουπίδια κ.λπ. Για να επιδιορθωθούν οι όποιες φθορές, απαιτείται χρόνος, προμήθεια υλικών κόπος και χρήματα. Με κάποια υλικά μας βοηθά ο Δήμος, τα καταστήματα του χωριού δίνουν κάθε μήνα ένα ποσό για τη συντήρηση του πάρκου.

Πώς καταφέρνετε να διατηρείτε μια τόσο ζωντανή ομάδα εθελοντών;

Λ.Κρ.: Όλα ξεκινάνε από την παιδεία μας και από την αγάπη για τον τόπο μας. Η δική μου γενιά, αλλά και η προηγούμενη, αγαπούσαμε πολύ το χωριό. Υπάρχει ένα πολύ έντονο δέσιμο μεταξύ των χωριανών. Μαζευόμασταν εδώ τα καλοκαίρια και θέλαμε να κάνουμε πράγματα όλοι μαζί. Είμασταν όλοι μία παρέα. Μπορεί να πηγαίναμε μία εκδρομή και να διανυκτερεύαμε σε ένα ξωκκλήσι και να μαζευόμασταν 100 άτομα κάθε ηλικίας. Η αγάπη και το δέσιμο μεταξύ μας πέρασε και στα παιδιά μας. Μπορεί να μην ταιριάζουν όλοι με όλους, αλλά αυτό στο χωριό το ξεχνάμε. Αυτός νομίζω ότι είναι κι ο λόγος για τον οποίο είναι τόσο έντονος ο εθελοντισμός εδώ.

Πώς νιώθετε όταν έρχονται στον τόπο σας επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα;

Ισαβέλλας Ζαμπετάκη

Λ.Κρ.: Σίγουρα δεν ήταν αυτός ο στόχος μας! Δεν μας είχε περάσει καν από το μυαλό. Περνώντας τα χρόνια και βλέποντας τον κόσμο να έρχεται, νιώθουμε την ικανοποίηση ότι έχουμε κάτι να δείξουμε στον κόσμο. Όπως μας έγραψε χαρακτηριστικά στο βιβλίο επισκεπτών μια κοπέλα «Αυτό που αποπνέει το πάρκο είναι ότι και το τελευταίο καρφάκι που έχετε βάλει βγάζει μια αγάπη».

Χαιρόμαστε επίσης που βλέπουμε το χωριό ζωντανό, που ανοίγουν καινούρια μαγαζιά, που τονώνεται η τοπική οικονομία. Έχουν ανοίξει κοντά δέκα νέα μαγαζιά και κάποια ξενοδοχεία. Το στοίχημα για μας δεν είναι να γίνουμε ένα τουριστικό χωριό όπου θα έρχονται όλοι τα σαββατοκύριακα και μετά θα νεκρώνει. Εμείς θέλουμε το χωριό να έχει ζωή και να μην χάσει την γραφικότητά του. Σε αυτό βοηθάνε οι επαγγελματίες που κρατάνε τις τιμές τους προσιτές. Μας χαροποιεί το ότι έρχεται κόσμος, με ό,τι αρνητικό συνεπάγεται αυτό. Τα σκουπίδια που αφήνουν πίσω τους για παράδειγμα είναι κάτι που μας θυμώνει και μας πονάει.

Όπως και οι φθορές στα παιχνίδια που εμείς φτιάξαμε με αγάπη στον προσωπικό μας χρόνο. Υπάρχουν βέβαια και οι άνθρωποι που το εκτιμούν και ενδιαφέρονται. Και μπορεί να έρχονται από Θεσσαλονίκη ή Καβάλα και προσφέρονται να βοηθήσουν εθελοντικά, να κάνουν δωρεές ή να μας προσφέρουν υλικά.

Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;

Λ.Κρ.: Ιδέες υπάρχουν πολλές! Το θέμα είναι τα χρήματα. Συνεχώς φτιάχνουμε μικρά πράγματα κι είναι σημαντικό για μας ότι μας επισκέπτονται ξανά οι ίδιοι άνθρωποι. Έχουμε και κάποια σχέδια για μεγαλύτερα πράγματα. Όσο έχουμε αντοχές, θα προσπαθούμε.